Klient wie, co z jego autem, zanim zdąży zadzwonić

W małym warsztacie nikt nie ma etatu od informowania klientów, więc informowanie robi się samo: klient dzwoni. Dzwoni po dniu, bo nie wie, czy auto już na podnośniku; dzwoni po wycenie, bo nie wie, ile wyjdzie; dzwoni w piątek, bo może gotowe. Każdy z tych telefonów jest racjonalny z jego strony i każdy rozbija pracę po drugiej stronie.

Odbiera mechanik albo właściciel, bo nie ma kto inny. Odebranie to nie minuta: trzeba podejść do auta albo zeszytu, ustalić stan, wrócić, oddzwonić. Badania czasu pracy w serwisach pokazują to, co każdy warsztat wie z życia: godzina pracy przy aucie potrafi mieć w środku trzy przerwania, a po każdym wraca się do roboty wolniej.

Wycena utknięta na „spróbuję się dodzwonić do klienta” to z kolei podnośnik zajęty autem, przy którym nie wolno pracować. Pół dnia czekania na akceptację potrafi rozłożyć plan całego dnia. A na końcu jest plac: auta naprawione, nieodebrane, bo nikt nie miał kiedy zadzwonić, że gotowe, i miejsca zaczyna brakować dla następnych.

Przyjęcie na kartce dokłada ryzyko: bez zdjęć stanu pojazdu każda rysa odkryta przy odbiorze jest słowem przeciw słowu, a spory o zderzak są dokładnie tym rodzajem opinii w internecie, którego warsztat nie chce.

Poniżej to, jak wygląda praca, zanim cokolwiek zostanie zautomatyzowane.