Stan amunicji zgadza się co wieczór, a nie raz na kwartał przy wielkim liczeniu

Strzelnica ewidencjonuje amunicję, bo musi i bo chce: to element odpowiedzialnego prowadzenia obiektu, a jednocześnie dokumentacja, o którą można zostać zapytanym bez zapowiedzi. Problem w tym, że narzędziem tej ewidencji jest najczęściej zeszyt: prowadzony w biegu, między klientami, pismem osoby, która akurat miała zmianę.

Zeszyt ma dwie wady, które ujawniają się w najgorszym momencie. Po pierwsze, wpisy powstają wtedy, kiedy jest chwila, czyli nie zawsze: wydanie „na szybko” przy pełnej strzelnicy bywa dopisywane z pamięci wieczorem. Po drugie, zeszyt nie liczy: stan bieżący trzeba wyprowadzić ręcznie z długiej kolumny przychodów i rozchodów, więc w praktyce nikt go nie zna między jednym wielkim liczeniem a drugim.

Kwartalna inwentaryzacja wygląda potem zawsze tak samo: stany się nie zgadzają o kilkaset sztuk w którymś kalibrze, i zaczyna się archeologia. Czy to błąd wpisu, czy brakujący wiersz z zeszłego miesiąca, czy dostawa dopisana podwójnie? Po trzech wieczorach różnica zostaje „wyjaśniona” korektą, która niczego nie wyjaśnia, i wszyscy wiedzą, że za kwartał będzie tak samo.

A gdy przychodzi pytanie o ewidencję, z dowolnej strony, właściciel siada do zeszytu, faktur i pamięci obsługi, żeby odtworzyć coś, co powinno być do wydrukowania w minutę. To praca, która nie wnosi nic poza stresem, i ryzyko, którego można nie mieć.

Poniżej to, jak wygląda praca, zanim cokolwiek zostanie zautomatyzowane.