Każdy egzemplarz broni obiektowej ma kartę, a o przeglądzie przypomina robot, nie awaria

Prywatny egzemplarz strzela kilkaset razy w roku i ma jednego troskliwego właściciela. Broń obiektowa potrafi wystrzelać tyle w tydzień, przechodząc przez ręce dziesiątek klientów, z których każdy traktuje ją inaczej. To właśnie ona powinna mieć najskrupulatniej prowadzoną historię, a w praktyce ma zeszyt, w którym czyszczenia zapisuje się od przypadku, i przebieg, którego nikt nie zna, bo nikt nie liczy strzałów z wypożyczeń.

Wiedza o stanie broni mieszka w jednej głowie: ten pracownik wie, że dziewiątka numer trzy lubi zacinać przy słabszej amunicji, a karabinek po przeglądzie jeszcze się dociera. Gdy ma wolne, wiedza ma wolne razem z nim. Nowy pracownik wydaje egzemplarz, który stary omijałby szerokim łukiem, i dowiaduje się o tym od klienta na stanowisku.

Przegląd u rusznikarza to koszt planowany, ale rzadko zaplanowany. Bez licznika strzałów nie ma progu, który by go wywołał, więc wywołuje go awaria: zacięcie przy kliencie, reklamacja, egzemplarz wyłączony w środku sezonu. Do tego dochodzą pytania, na które trzeba umieć odpowiedzieć od ręki: co się działo z tym egzemplarzem, kiedy był serwisowany, kto go używał w dniu, o który ktoś pyta.

Nic z tego nie wymaga rewolucji. Wymaga karty egzemplarza, prostego wpisu przy wydaniu i zwrocie oraz robota, który dolicza, przypomina i nie zapomina. Ocena stanu broni i decyzja o wycofaniu z użytku zostają tam, gdzie były: u ludzi, którzy znają się na broni.

Poniżej to, jak wygląda praca, zanim cokolwiek zostanie zautomatyzowane.