Miesiąc zamyka się jednym kliknięciem, a nie trzema wieczorami nad zeszytem obecności

Przedszkole niepubliczne to z pozoru prosty model: czesne plus wyżywienie plus godziny dodatkowe. Prostota znika przy pierwszym zetknięciu z rzeczywistością: odpis za nieobecność zgłoszoną do 8:00, inny za niezgłoszoną, stawka rodzeństwa, godziny ponad pakiet liczone co do kwadransa, dotacja gminna po swojemu. Wszystko to liczy się z zeszytu obecności, ręcznie, sto razy.

Zamknięcie miesiąca wygląda więc co miesiąc tak samo: dyrektorka z zeszytem i arkuszem przez trzy wieczory składa naliczenia, a potem pisze albo drukuje rachunki dla rodziców. Przy setce dzieci i kilkunastu regułach pomyłki są statystyczną pewnością, a każda pomyłka to niezręczna rozmowa z rodzicem i korekta, która psuje też księgowanie dotacji.

Wpłaty przychodzą przelewami z tytułami w rodzaju „za Stasia” i kwotami zaokrąglonymi po swojemu; ktoś musi je dopasować, wyjaśnić różnice i upomnieć się o zaległości, co w relacji z rodzicami bywa najtrudniejszą rozmową miesiąca. A równolegle, każdego ranka, kuchnia albo catering dostaje zamówienie ze sztywnej listy, nie z rzeczywistych obecności: w sezonie infekcji przedszkole płaci za kilkanaście obiadów dziennie, których nikt nie zje.

W tym wszystkim ginie czas na to, do czego to miejsce istnieje: pracę z dziećmi i rodzicami. Administracja rozliczeniowa nie wychowa nikogo, a pochłania w skali roku ponad miesiąc pracy osoby prowadzącej.

Poniżej to, jak wygląda praca, zanim cokolwiek zostanie zautomatyzowane.