Każda wizyta jest potwierdzona, zanim ekipa wsiądzie do busa

Firma instalacyjna sprzedaje godziny ekip, a godziny ekip spala dojazd. Każdy wyjazd to ludzie, bus i paliwo zainwestowane w założenie, że klient będzie w domu, przygotowany i pamiętający o terminie umówionym dziesięć dni temu przez telefon. To założenie zawodzi regularnie i zawsze na koszt firmy.

Pusty przejazd to nie tylko strata dnia: to termin, który trzeba znaleźć od nowa w napiętym grafiku, klient, który ma pretensje, choć sam zapomniał, i ekipa, która wraca zdemotywowana. A ponieważ harmonogram żyje w głowie szefa i na tablicy w biurze, każda zmiana, przesunięcie, choroba, przedłużony montaż, wymaga serii telefonów: do klientów, do ekip, i z powrotem.

Ekipy dostają plan dnia rano, ustnie albo na kartce; gdy w ciągu dnia coś się zmienia, bywa, że jadą według starej wersji. Dokumenty z montażu, protokół odbioru, zdjęcia, podpis klienta, wracają do biura w schowku busa w piątek, o ile wracają. Faktura czeka na protokół, protokół na piątek, gotówka na wszystko po kolei.

Szef firmy spędza wieczory na układaniu puzzli z jutra, a mimo to co tydzień coś się wykłada: bo potwierdzeń nie ma, bo zmiana nie doszła, bo papier został w busie. Skala firmy stoi w miejscu nie przez brak zleceń, tylko przez koordynację, która nie mieści się już w jednej głowie.

Poniżej to, jak wygląda praca, zanim cokolwiek zostanie zautomatyzowane.