Usterka zgłoszona w minutę spod atrakcji, a przegląd zaplanowany, zanim tor stanie w sobotę

W każdym obiekcie rekreacyjnym istnieje folklor usterek: tor trzeci podnosi kręgle za wolno, gokart siódmy gaśnie na zakręcie, trampolina przy ścianie ma pękniętą sprężynę. Ta wiedza jest powszechna i niczyja zarazem: wisi na tablicy kredowej, krąży w esemesach zmiany i w zdaniu „trzeba to zgłosić", wypowiadanym od środy do soboty.

Zgłoszenie usterki jest dziś czynnością towarzyską: trzeba znaleźć menedżera, opisać problem, mieć nadzieję, że zapisze, a on ma nadzieję, że zadzwoni. Po drodze zgłoszenie umiera średnio dwa razy: raz między zmianą a menedżerem, drugi raz między menedżerem a serwisem. Urządzenie tymczasem pracuje, psuje się bardziej i wybiera na finał najbardziej dochodowy wieczór tygodnia.

Przeglądy okresowe mają terminy, ale terminy mają to do siebie, że mijają: rejestr przeglądów to segregator, a segregator nie przypomina. Bywa, że o terminie przypomina dopiero serwisant przy okazji naprawy albo, gorzej, ktoś z zewnątrz przy okazji kontroli. Do tego dochodzą rezerwacje: klient kupuje online tor, który od rana stoi, i awantura przy ladzie jest gotowa.

Właściciel na końcu roku wie, ile wydał na serwis łącznie, ale nie wie, na co: które urządzenie jest studnią bez dna, a które psuje się raz na trzy lata. Bez książki serwisowej per urządzenie decyzje o wymianie sprzętu podejmuje się na wyczucie, a wyczucie bywa drogie.

Poniżej to, jak wygląda praca, zanim cokolwiek zostanie zautomatyzowane.